Doorzetten of stoppen: wanneer volhouden je vasthoudt in iets dat niet meer past

Ik hou van doorzetten.

Lekker Rotterdams.

Niet te veel zeuren. Kijken wat er nodig is en dóór.

Daar kan ontzettend veel kracht in zitten.

Maar ik ben door de jaren heen ook anders naar doorzetten gaan kijken.

Want wat als je enorme vermogen om door te zetten vooral nog iets in stand houdt dat ooit goed bij je paste?

Wat als jij veranderd bent, maar een belangrijk deel van je leven niet met je mee is veranderd?

Dan kun je nog steeds ontzettend hard werken. Misschien zelfs harder dan ooit.

De vraag is alleen of al die energie je nog vooruit helpt, of dat je vooral heel goed bent geworden in het overeind houden van iets dat je eigenlijk niet meer dient.

Doorzetten, forceren of negeren?

Doorzetten wordt in onze prestatiemaatschappij vaak als iets positiefs gezien.

Volhouden. Niet opgeven. Discipline tonen. Op karakter verdergaan.

En soms is dat precies wat nodig is.

Maar voor mij zit er een kantelpunt.

Doorzetten kan overgaan in forceren. En forceren kan overgaan in negeren.

Je merkt dat iets structureel te veel energie kost. Dat je ergens steeds vaker met tegenzin mee bezig bent. Toch blijf je doorgaan.

Juist doordat doorzetten je zo goed afgaat, kun je lang voorbijgaan aan het feit dat iets niet meer past bij de persoon die je inmiddels geworden bent.

Als extreem hard werken normaal wordt

Zolang je zelf nog ziet dat je extreem veel kracht gebruikt, kun je daar iets mee.

Je kunt je afvragen waarom iets zoveel van je vraagt. Je kunt bijsturen of erover praten.

Het wordt lastiger wanneer die extreme inspanning inslijt.

Als overcompenseren je nieuwe normaal wordt.

Dan kan er iets ontstaan wat ik stil lijden zou noemen.

Je functioneert nog.

Mensen om je heen zien misschien helemaal niet hoeveel kracht het kost.

Maar belangrijker nog: op een gegeven moment zie je het zelf ook nauwelijks meer.

Zo doe je het nu eenmaal.

Zo is je werk nu eenmaal.

Zo is je leven nu eenmaal.

En ondertussen kan iets wat ontzettend veel van je vraagt heel gewoon gaan voelen.

De kano-check

Ik maak dit graag visueel.

Stel je voor dat je in een kano zit.

Dan kun je jezelf afvragen:

Vaar ik mee op een positieve levensstroom?

Ben ik vooral midden op de rivier heel druk met mijn kano bezig?

Of gebruik ik bijna alle kracht die in me zit om tegen de stroom in te kanoën?

Dat laatste kun je lang volhouden. Zeker als doorzetten een belangrijk deel van je karakter is.

Maar één ding vind ik daarbij heel belangrijk:

Met een positieve levensstroom meegaan is pertinent niet hetzelfde als gewoon meegaan met je huidige leven en je bestaande gewoontes.

Je kunt aan de buitenkant prima functioneren en tegelijkertijd al lange tijd tegen jezelf in roeien.

Voor mij merk je dat bijvoorbeeld wanneer het dagelijks leven steeds meer strijd in zich krijgt.

Hard werken in plaats van meelaveren.

Rood in plaats van groen.

Weerstand in plaats van meegaan.

Doen in plaats van zijn.

Past het nog bij wie je geworden bent?

Ik heb dit zelf heel sterk meegemaakt.

In mijn oude leven kon ik op karakter grenzeloos doorzetten.

Dat zag ik lang als een kwaliteit.

Tot iemand mij hielp zien hoeveel energie ik gebruikte om iets overeind te houden.

Ik werkte teringhard.

Zakelijk, maar thuis minimaal net zo hard.

Op karakter. Dragen, oplossen, doorgaan.

En op een gegeven moment paste de manier waarop ik leefde simpelweg niet meer bij de man die ik op allerlei andere fronten was geworden.

Dat was confronterend.

Het probleem was niet dat ik niet meer kon doorzetten.

Ik kon het juist nog steeds ontzettend goed.

En misschien was dát inmiddels onderdeel van het probleem.

Mijn vermogen om vol te houden maskeerde hoe weinig passend het ondertussen was geworden.

Wat als doorzetten alleen je gedateerde levensfrequentie nog dient?

Ik gebruik daarvoor zelf het begrip levensfrequentie.

Niet als iets meetbaars of zweverigs.

Ik bedoel ermee hoe je op dit moment in het leven staat.

Wat je belangrijk vindt. Hoe je wilt leven. Waar je energie van krijgt. Wat je niet meer wilt verdragen. Hoe je naar jezelf en je omgeving bent gaan kijken.

Die levensfrequentie verandert.

En dan kan iets wat vroeger prima paste op een gegeven moment enorm gaan schuren.

Alleen stop je dan niet automatisch.

Soms ga je juist méér doen.

Meer compenseren. Harder werken. Strenger voor jezelf worden.

Alles om het oude toch passend te houden.

Maar wat als al dat doorzetten inmiddels vooral je gedateerde levensfrequentie dient?

Een versie van je leven die nog wel bestaat, maar niet meer werkelijk past bij de persoon die jij inmiddels bent.

Wanneer doorzetten energetisch opgeven wordt

Je kunt zo druk zijn met doorzetten dat je niet meer merkt dat het terrein waarop jij je zou moeten bewegen en ontwikkelen ondertussen stilstaat.

Bijna alle kracht gaat naar behoud.

Naar oplossen, compenseren en overeind houden.

Daardoor blijft steeds minder energie over voor ontwikkeling, nieuwsgierigheid en vernieuwing.

En precies daar kan extreem doorzetten voor mij uiteindelijk zelfs een vorm van energetisch opgeven worden.

Je geeft niet op doordat je stopt.

Je geeft iets van jezelf op doordat je blijft doorgaan.

Omdat bijna alle energie nodig is om iets in stand te houden dat niet meer aansluit bij wie je geworden bent.

Misschien moet de vraag dan veranderen.

Niet:

Hoe houd ik dit nog langer vol?

Maar:

Waarom ben ik dit eigenlijk nog aan het volhouden?

Wat dient nog?

Wat dient niet meer?

Waar zit interne strijd?

Waar ben je vooral aan het compenseren?

En wat verdient het om opnieuw bekeken te worden?

Je hoeft daar niet meteen een nieuw leven voor klaar te hebben.

Geen kristalheldere dia. Geen compleet plan.

Maar sommige zaken mogen wel onderzocht worden. Besproken. Misschien zelfs ter discussie gesteld.

Doorzetten is een prachtige kracht.

Maar niet wanneer die kracht alleen nog dient om iets overeind te houden dat niet meer waardig bij je past.